Smidweb

Wethouder Klaas Smid houdt ons op de hoogte van zijn wederwaardigheden.

Jetta

We zijn nu toch echt een partij in verwarring. Job Cohen houdt het voor gezien, nadat een deel van de Tweede Kamerfractie geen vertrouwen meer in hem had. Vanuit de ledenvereniging PvdA was er geen beweging om Cohen naar huis te sturen. Het is tekenend voor het fatsoen van Cohen dat hij zijn terugtreden geheel aan zijn eigen optreden toeschrijft. De gretigheid waarmee nu nieuwe kandidaten zich aanmelden staat daarmee in schril contrast. Ze verdringen zich voor de camera’s en proberen zo snel mogelijk bij DWDD en Pauw en Witteman te verschijnen. Terwijl de termijn van kandidaatstelling pas aanstaande dinsdag sluit. Dat heeft ook alles te maken met de ondoordachte stap van Spekman als partijvoorzitter om nu een ledenraadpleging te organiseren. Een ledenraadpleging om met een opvolger voor het fractievoorzitterschap tegelijk een nieuwe politiek leider aan te wijzen. Dat beperkt de zoektocht tot enkel de huidige leden van de Tweede Kamerfractie, terwijl de toekomstig politiek leider wel eens daarbuiten te vinden zou zijn.

Geduld
Daar komt bij dat de nieuwe fractievoorzitter onder een enorme druk komt te staan om zich te bewijzen. Bij de opstelling van de lijst van kandidaten bij nieuwe verkiezingen komt zijn/haar positie nadrukkelijk in het geding. Het wordt voor hem/haar “pompen of verzuipen”. Waarom niet gekozen voor het alternatief door de fractie een voorzitter te laten kiezen? Een voorzitter die niet belast wordt met het zich uitdrukkelijk en alleen moeten profileren als toekomstig partijleider en concurrent van Rutte en Wilders. Een voorzitter die een team van fractieleden weet te vormen die vooral ideeën en plannen weet te formuleren als alternatief voor het huidige kabinetsbeleid. Die weet aan te sluiten bij het nadenken en ontwikkelen van antwoorden op ingewikkelde vragen in het kader van de zoektocht door de Wiardi Beckman Stichting in het project Van Waarde. Waar is het geduld binnen de partij?

Uitdagingen
De concrete effecten van het kabinetsbeleid zullen zichtbaar en voelbaar worden in de samenleving. Rutte zal niet kunnen blijven weglachen bij alle misère die ontstaat. Het CDA zal gedwongen worden de nieuwe koers die Peetoom heeft ingezet ook werkelijk inhoud te geven. Dat druist nogal in tegen de eisen van Wilders als gedoogpartner. De coalitie komt in zwaar weer. Ondertussen houden wij ons weer bezig met de personen. Zien we een campagnestrijd tegemoet, waarbij partijgenoten zich tegen elkaar opstellen Terwijl we het zouden moeten hebben over onze sociaal democratische antwoorden op de uitdagingen van vandaag en morgen. Hoe we de kloof dichten tussen laagopgeleiden en hoger opgeleiden. De kloof tussen oude en jonge generaties. Hoe we onze nieuwkomers een plek weten te bieden. Hoe we de verhouding marktwerking en collectieve arrangementen goed weten te organiseren. De zorgen van mensen weer weten te verbinden met een perspectief op een goede toekomst. Zorgen over hun toekomst en die van hun kinderen. Duidelijk maken dat bestuurlijke verantwoordelijkheid meer vraagt dan alleen maar op SP achtige wijze nee zeggen en denken alles bij het oude te kunnen laten. Los komen van alle “hypes” van de dag. Tegelijk oog hebben voor de alledaagse problemen en helder en simpel onze inzet weten te verwoorden.

Breed draagvlak
Dat is keihard werken, zowel landelijk, provinciaal als gemeentelijk. We hadden Job gewoon nog even wat tijd moeten gunnen. Nu hij terug is getreden hadden we een fractievoorzitter voor een tussenperiode moeten hebben. Met een breed draagvlak zonder persoonlijke ambities die tegelijk de harde confrontatie in de Kamer weet te pareren. Op geheel eigen wijze met oog voor de fractie en partij als geheel. Die sympathie weet te genereren bij onze potentiële achterban. Een vrouw. Jetta Klijnsma heeft het vermogen de PvdA voor te bereiden op een nieuwe en goede toekomst!

Van jonge leu en oale groond

Het zijn moeilijke tijden voor de sociaal-democratie. Landelijk staan we aan de zijlijn. Provinciaal en lokaal moeten we een weg vinden om te gaan met alles wat in Den Haag over ons wordt uitgestort.

Een rechts kabinet likt zijn vingers af bij het uitvoeren van zijn rechtse agenda. Gegijzeld door een gedoogpartner wiens steun men niet kan ontberen. De constructieve opstelling van de PvdA in het Europa-debat wordt niet beantwoord met een uitgestoken hand in het sociaal domein. Juist op dat terrein maken we ons grote zorgen. Ondertussen dreigen opiniepeilingen te leiden tot onrust en opportunisme. Onrust ook binnen de eigen geledingen. Onrust die zich vertaalt naar te simpele vraagstukken als “moeten we aanschurken tegen de SP?” en “is Cohen wel de politiek leider die nodig is?”.

Inspiratie
Afleidend van de fundamentele vraag waar wij als sociaal-democraten voor staan, wat onze politieke boodschap is. In een dynamische wereld vol van onzekerheden en grote veranderingen. Het verleden moeten we kennen, maar we kunnen er niet in blijven steken. De PvdA heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de wederopbouw na de 2^e WO van Nederland en aan de opbouw van de samenleving. We hebben ook fouten gemaakt, maar wie werkt……… Echter ook de christendemocraten en liberalen hebben hun inbreng gehad. In regeermacht en regeerjaren uitgedrukt zelfs meer dan onze voorgangers. De zelfkastijding die wij als PvdA-ers soms ten toon spreiden over hoe de samenleving nu draait onderschat die inbreng van het CDA (en de partijen waaruit ze voortkwam) en de VVD. Persoonlijk terugkijkend op het verleden merk ik altijd weer hoe Joop den Uyl mij inspireerde te kiezen voor de sociaal-democratie. Spreiding van kennis, inkomen en macht blijft, ook in deze tijd met alle veranderingen, een centraal thema. Sociale stijging van mensen aan de onderkant van de samenleving. Waarvoor ook de middengroepen zich verantwoordelijk voelen. De aloude verbinding van “onderwijzers en arbeiders” die SDAP en PvdA kenmerkte, is nog altijd actueel voor het bestaansrecht van de PvdA. Inspelen op nieuwe ontwikkelingen en het vinden van nieuwe antwoorden is altijd de kracht geweest van de PvdA.

Nieuwe antwoorden
Een belangrijke uitdaging bij die nieuwe antwoorden is hoe de jongere generaties aan de aloude thema’s van spreiding van kennis, inkomen en macht kunnen worden gebonden. Jongere generaties die echt geïnteresseerd zijn in solidariteit en duurzaamheid. Die een samenleving willen waar mensen zich kunnen ontplooien, maar ook oog hebben voor elkaar. Afgelopen maandag liep een 15-jarige VWO-scholiere en lid van de JS een dagje met mij mee als wethouder. Aan het einde van de dag was ze enthousiast over wat ze had meegemaakt. Diezelfde maandag vond in het gemeentehuis de Drentse finale van het VARA-jongerendebat “Op weg naar het Lagerhuis” plaats, waar ik mocht jureren. Wat een talent! Jongeren die uitstekend en genuanceerd onder woorden weten te brengen wat de maatschappelijke thema’s zijn en vol passie een overtuiging weten neer te zetten. Als 51-jarige gaf mij dat weer veel inspiratie en vertrouwen dat we kunnen bouwen aan een goede toekomst.

Verbinden en verheffen blijft onze sociaal-democratische opdracht in een tijd waarin nieuwe antwoorden moeten worden gevonden. Verbinden van maatschappelijke groepen en generaties en verheffen van jonge generaties met een slechte uitgangspositie. “Van een dubbeltje een kwartje worden”. Het spreekt mij zo aan als “arbeiderskind” dat de mogelijkheid kreeg zich verder te ontwikkelen. Idealisme weer gekoppeld aan concrete onderwerpen en mensen. Sociaal-democratie als een toekomstgerichte beweging met optimisme als uitgangspunt. Die essenties spreken mij aan in de mail van Frans Timmermans aan Job en Hans. Maar, laten we vooral over de inhoud discussiëren en niet over de personen!

Klaas  Smid, 19 februari 2012

Nieuwjaarswens

Een nieuw jaar is begonnen. Een politiek spannend jaar. Met hopelijk meer aandacht voor de vraag welke samenleving we voor de nabije toekomst nastreven. Met minder of geen aandacht voor de waan van de dag. De tweets van een politicus met blond perkament bepalen niet meer de discussie, tenzij zijn coalitiegenoten eens echt stelling nemen.

Talkshows gaan over onderwerpen die er echt toe doen. Politieke discussies gaan over de feiten en de conclusies die partijen daaraan verbinden. Partijen worden uitgedaagd antwoord te geven op de vraag wat voor hen de ideale samenleving is en hoe die samenleving bereikt zou kunnen worden. Partijen gaan daarover met elkaar in debat. Met respect en op basis van argumenten. De inhoud wordt weer belangrijker dan de vorm.

Gemeenten krijgen te maken met meer taken en minder middelen. Dat kun je zien als een bedreiging, maar ook als een uitdaging. Een uitdaging om te laten zien dat het lokaal bestuur beter in staat is een aantal taken uit te voeren. Door een betere verbinding met de samenleving. Doordat gemeenten beter overzien wat de effecten van maatregelen betekenen. Door efficiënter en effectiever te werken. Stel gemeenten daartoe in staat en neem ze serieus. Niet door taken zo maar even over de schutting te gooien als rijksoverheid. Geef gemeenten voldoende tijd om uitvoering van nieuwe taken goed voor te bereiden en reageer serieus als middelen echt ontoereikend blijken te zijn.

Hoe weten we de samenleving nieuwe kracht te geven, zodat mensen eigen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun bestaan? Met behoud van de aandacht en de steun voor de kwetsbare mensen die ondersteuning hard nodig hebben. Behoud de bestaande solidariteit en het vele vrijwilligerswerk dat belangeloos wordt gedaan. Zoek nieuwe vormen en nieuwe verbindingen tussen tal van bestaande initiatieven. Daag professionele organisaties uit over hun grenzen heen te kijken en het organisatiebelang niet centraal te stellen. Herwaardeer de professionele vaardigheden en kennis. Stel vakmanschap weer op de voorgrond.

We zullen het samen moeten blijven doen. De directeur kan niet zonder de schoonmaakster die zorgt dat het kantoor er netjes uit ziet. De bewoners hebben de vuilnismannen nodig om hun afval af te voeren. De leerling heeft behoefte aan de leerkracht die bijdraagt aan zijn ontwikkeling. Het onderwijs heeft de ouders nodig om hun kinderen goed te begeleiden. De werkgever heeft de werknemer nodig om zijn bedrijfsresultaat te halen. De bank kan niet zonder klanten die sparen. Burgers hebben raadsleden nodig om hen te vertegenwoordigen. Raadsleden moeten vertrouwen hebben van burgers. Wethouders zijn afhankelijk van de samenleving om het welzijn van de inwoners te vergroten. De vereniging redt het niet zonder de inzet van vrijwilligers. De vrijwilliger vindt zijn plezier binnen de vereniging.

Het lijkt allemaal zo simpel. Geen opgeklopte tegenstellingen aanwakkeren tussen jong en oud, gezond en ziek, autochtoon en allochtoon. Te idealistisch? Niet realistisch? Zonder idealen wordt politiek bedrijven wel heel armzalig. Mijn wens voor 2012 is dat de idealen weer uitgesproken worden. Dat het verhaal van de na te streven samenleving wordt verteld. En ja, dat is niet in een tweet te beschrijven……

Klaas Smid, 14 januari 2012

Het verhaal van Job en de PvdA

Kort geleden ontvingen we Job Cohen in Hoogeveen. Een rustige, bescheiden man met interesse voor wat zich in onze gemeente afspeelt. In zijn betoog tijdens ons politiek café ging hij op een groot aantal vragen van bezoekers in en schetste hij in een korte inleiding de inzet van de PvdA.

Voor wie zich meer wil verdiepen in zijn politieke beweegredenen beveel ik van harte zijn Kerkdijk-lezing aan. Te vinden op de landelijke website van de PvdA onder berichten van Job Cohen.

Een heldere reactie op de liberale tijdgeest met verwijzing naar Arnold Kerkdijk, een sociaal liberaal van rond 1900.

Tegenwoordig is het in de media wel heel erg lastig om op genuanceerde wijze “een verhaal neer te zetten”. Dat vereist meer dan in 1 minuut een pakkende “oneliner” te formuleren. Of zoals Wilders doet een simplistische Twitter te plaatsen en daarmee vervolgens weer volop de aandacht te krijgen van de media.

Vergelijk dat eens met alle praatprogramma’s over voetbal en het gegeven dat zelfs Pauw en Witteman een gehele aflevering besteden om Cruijff kans te bieden zijn opvattingen te etaleren. De cynicus Pauw is dan wel heel bereidwillig om de beste voetballer aller tijden alle ruimte te geven. Politici van linkse huize hebben het bij Pen W niet zo gemakkelijk!

Lees vooral de Kerkdijk lezing van Cohen. Voor een eerste indruk doe ik een poging tot een samenvatting. Volgens Cohen lijkt het er op dat in onze samenleving het ideaal van gelijke kansen is bereikt. Voor liberalen is dat aanleiding om te benadrukken dat het op ieders eigen verantwoordelijkheid aankomt iets van zijn leven te maken. Als dat niet lukt, ligt dat aan de mislukker (“loser”) zelf. De meritocratie als heerschappij van de meest verdienstelijken is bereikt en is als zodanig een verbetering met de aristocratie, dat is een samenleving waarbij je afkomst bepalend was.

Cohen werpt de vraag op of de meritocratie inderdaad is voltooid, zoals de liberalen stellen.

Is het werkelijk zo dat iedereen alleen nog van zijn eigen verantwoordelijkheid afhankelijk is? Nee, er zijn mensen die niet naar de universiteit gaan of excellent worden. Er zijn ook mensen die kansen niet hebben gehad. Bijvoorbeeld omdat ze een ongeluk kregen, een beperking hebben, of onkundige ouders.

Niet iedereen heeft de intellectuele capaciteiten om een hogere opleiding te volgen.

Voor het creëren van echte kansen is nog veel nodig!

Hoe gaan we om met mensen die het niet halen in de meritocratie? Daarvoor moeten we verantwoordelijkheid nemen, zelfs paternalistisch zijn. Soms door mensen een extra zetje in de rug te geven. Soms door notoire niet willers duidelijk te maken dat het anders moet.

Niet iedereen kan regisseur van zijn eigen leven zijn. Ook als ze het zelf schijnbaar niet willen, moeten ze geholpen worden.

Cohen verwijst in dat verband naar de paternalistische liberaal Kerkdijk met een positieve veranderagenda. Een verbetering van de positie van de allerzwaksten is een taak van de staat. “als ouders hun plicht verzuimen is de staat bevoegd om in de plaats te treden van het vaderlijk gezag”. Hoe actueel nu in het kader van ontwikkelingen als de Centra voor Jeugd en Gezin.

Essentieel is het gegeven dat geen mens zijn eigen talenten kiest; ze worden ons bij geboorte maar gegeven. Je kunt mazzel hebben, je kunt pech hebben. Daar komt nog bij dat de markt heel verschillend omgaat met de waarde die talent opbrengt. Liberalen zullen zeggen dat als je talent op de markt weinig opbrengt, je maar een ander beroep had moeten kiezen. Beroepen als verpleegkundige en onderwijzer staan onder voortdurende financiële druk. Nemen we de waarde van hun werk echt serieus? Is het werk van de vakman stratenmaker niet van waarde? Wat te zeggen van de enorme topinkomens in het bedrijfsleven en de financiële sector?

Bij toeval krijg je een talent en dat zou moeten leiden tot bescheidenheid. Als tegenhanger tegen het ongebreidelde egoïsme alsof het alleen maar je eigen verdienste is.

“Wie zich realiseert dat zijn talenten giften zijn, die bovendien alleen met de met zorg van talloze anderen tot volle wasdom kunnen komen, die zal voortdurend in het krijt staan bij de samenleving waaraan hij zoveel te danken heeft. Waar dit besef verloren gaat, dreigt de sociale samenhang te verkruimelen”.

Tegenover Rutte’s “hardwerkende Nederlanders” dat suggereert dat Nederlanders die om wat voor reden niet hard kunnen werken en er dus niet bij horen, plaatst Cohen de welwillende Nederlander. Dat betekent dat iedereen die die welwillend is om iets aan de samenleving bij te dragen ons respect en onze waardering geniet.

Concreet betekent dat:

• blijven streven naar een zinvolle bijdrage van iedereen, ook van degenen die niet gemakkelijk tegen een marktconform loon kunnen bijdragen aan onze globaliserende economie. Niet alleen respect voor degenen die het hoogste loon kunnen genereren, ook voor hen voor wie dat niet mogelijk is (denk aan de mensen in de sociale werkvoorziening en de Wajonggers);

• meer vragen van onze nationale elites, de elite heeft een voorbeeldfunctie. Niet zoals de graaiers in de financiële wereld. Erkennen dat ieder een eigen talent heeft en dat waarderen;

• streven naar een gelijkmatige verdeling van inkomens en vermogens. Te scherpe tegenstellingen tussen arm en rijk is een voedingsbodem voor onvrede aan de onderkant en onverschilligheid aan de bovenkant.

Dit weekend lees ik in NRC de column van Youp van ’t Hek. “Waarom zijn we zulke kleinzielige, bange burgers geworden?” Aan de PvdA de opdracht om de contouren van een andere samenleving te schetsen. Om daarvoor steun te mobiliseren, bondgenoten te zoeken.

Daarvoor wil ik actief zijn als vertegenwoordiger van de sociaal-democratie en in mijn dagelijkse werk als wethouder voor de PvdA.

Het paradijs ligt onder de voeten van je moeder

Met een goed gevoel denk ik terug aan de bezoeken die Felix Rottenberg bracht aan Hoogeveen in de negentiger jaren. In de voormalige Nachtegaal sprak hij met bewoners. Hij spoorde onze raadsleden en wethouders aan werk te maken van de renovatie van deze buurt. Na het eerste bezoek verzekerde hij de bewoners dat hij over een jaar terug zou komen. Felix hield zich aan die belofte. Op ons verzoek om in december als gespreksleider op te treden bij het symposium over de toekomst van de sociaaldemocratie reageerde hij onmiddellijk heel enthousiast.

Beschaving
Vorige week was de eerste aflevering van een VPRO documentaire van zijn hand te zien. De titel is: Een aanzienlijke reserve aan beschaving. Met de jonge imam Yessin Elforkani maakt hij een reis door Nederland en daarbij vragen ze zich af hoe belangrijk migratie is voor onze economie en maatschappij en dus voor onze beschaving. Ze spreken met Marokkaanse en Turkse Nederlanders die hun plaats hebben verworven in onze samenleving. Een Turkse die HBO Verpleegkunde heeft afgerond en in het AMC werkzaam was en toch koos voor het helpen in de zaak van haar ouders. Een zaak die de gehele week geopend is. In het vraaggesprek verwoordt zij haar liefde voor haar ouders en in het bijzonder haar moeder met de prachtige zin: “Het paradijs ligt onder de voeten van je moeder”. Ze spreken met Marokkaanse studentes die een universitaire opleiding volgen.

Bijdragen aan de samenleving
Met een Marokkaanse topambtenaar, die in de drukke tijden zijn broer en snackbarhouder helpt in de zaak in Schoonhoven. Hij spreekt zoals Felix zegt “het mooiste algemeen beschaafd Nederlands dat er bestaat”. Omdat hun vader zei: “Kijk wat de Nederlanders doen en probeer dat nog beter te doen.”  Dezelfde Marokkaanse topambtenaar spreekt zijn Marokkaanse gemeenschap aan om te praten over de verhouding man-vrouw en over homosexualiteit. De integratie gedurende 40 jaar betekent voor hem bijdragen aan de samenleving, hij benadrukt de instroom van allochtonen in het hoger onderwijs. Zelfs van hen die ongeletterde ouders hebben. Hij schetst dat er meer niet-stemmers op de PVV zijn dan wel-stemmers.

Jonge mensen moeten dromen
De jonge imam geeft tijdens de reis in een goudgele Mercedes zijn overtuigingen weer.

Wijst op de verbinding tussen Thora, Bijbel en Koran. Hij benadrukt het respect vanuit de Koran voor andere godsdiensten. “Je dient respect te tonen: je mag geen door mensen aanbeden God uitschelden, want dan zorg jij ervoor dat jouw God uitgescholden wordt.” Felix en de imam brengen een bezoek aan een jonge, Turkse kleermaker die memoreert dat als hij op Schiphol landt hij het gevoel heeft weer thuis te zijn. Zo’n documentaire geeft je weer hoop en optimisme. Hetzelfde gevoel kreeg ik toen acteur Nasrin Dchar na de uitreiking van het Gouden Kalf voor de beste acteur zijn reactie gaf. Hij gaf aan dat jonge mensen moeten dromen. Dat we worden geïnjecteerd door angsten, zoals angst voor buitenlanders.  Zijn stellingname: ik ben een Nederlander, trots op Marokkaans bloed en ik heb een Gouden Kalf; dit Gouden Kalf staat ook voor passie en liefde. Er volgen nog meer delen van de documentaire; ik beveel ze van harte aan.